Je kunt net zo goed een pak chocomel in het vogelhuis gieten!

13 april 2020

Op Paaszondag is het zo warm in Rotterdam dat de chocolade eieren die net vers door de Paashaas zijn neergelegd wegsmelten onder je ogen. De kinderen die enthousiast op zoek gaan naar paaseieren zien kleine plasjes met bruine substantie door heel de tuin liggen. Je kan net zo goed een plas chocomel in het vogelhuis gieten, het maakt geen verschil. Je kan natuurlijk ook wachten tot  tweede paasdag. Deze dag staat er zo’n koude wind dat het lijkt alsof eerste paasdag helemaal niet bestaan heeft. Alsof er iets niet helemaal klopt. De ene dag staat heel Nederland in een glitterstring te barbecueën alsof we aan de Spaanse Costa vakantie zitten te vieren. De andere dag haalt heel Nederland de net opgeborgen jassen weer uit de kast en lopen we blauwbekkend naar de glasbak om de zonnige flesjes zomerbier van de vorige dag naar de eeuwigheid te deponeren. Een dag die nooit bestaan heeft. Zo lijkt het.

Pasen is toch al een bijzondere tijd. Zo’n tijd dat er ineens gele servetjes op tafel liggen. En een stuk boter in de vorm van een schaap of een kanarie. Pasen is ook de tijd dat je Matzes gaat eten. Die eet je normaal nooit! Matzes zijn van die harde koeken die met suiker best weg te werken zijn, maar die je nooit kunt eten zonder te kruimelen. De randen van zo’n koek zijn zo hard dat als je een hap neemt je het gevaar loopt dat je mondhoek openritst alsof je De Joker uit de nieuwste Batman film bent. Met Pasen eet je ook chocolade eitjes alsof ze in de vernieuwde schijf van vijf zijn opgenomen. Een ergernis. Ten eerste denk je altijd te weten welk eitje in welk gekleurd papiertje zit. Vol goede moed probeer je zo’n papiertje van een eitje te pulken. Je pulkt je een ongeluk. Als je eindelijk het papiertje een stukje los hebt blijkt dat je vertrouwen in een melkchocolaatje een flinke deuk heeft opgelopen. Naast dat er nog een klein stukje papier onder je nagel zit kom je erachter dat blauw papier ineens niet meer garant staat voor melkchocolade. Het blijkt geen eitje van melkchocolade te zijn. Ineens is een blauw papiertje een wit eitje. Dan maar een witte denk je, en je pakt er één met een rood papiertje. Ik hoor u denken, dat is een pure. Dat is een eitje met de chocoladesmaak puur. Maar nee, ineens is rood een inheemse chocoladesmaak die niemand lust. Karamel met augurkextract of Cookiedeeg met komkommer. Gadverdamme. Maar ja, je kan het eitje nu niet meer terugleggen in de schaal want dat valt natuurlijk op. “Hé, welke onverlaat heeft er aan een eitje zitten pulken en deze teruggelegd op de schaal? Mijn huis uit!” Ja zo krijg je hele Paasvetes in de familie en dat kan in deze tijd van het jaar natuurlijk niet de bedoeling zijn. Jezus is niet aan het kruis gestorven om onze chocolade paaseitjes problemen voor ons op te lossen natuurlijk. Dus eet je hem op. De hele ochtend loop je met de smaak van pure chocolade gemengd met Matse, mandarijn en knoeidoeidoekje in je mond.    

Je wordt op tweede Paasdag eigenlijk geacht om in een tuincentrum rond te hangen, of op een meubelboulevard. Ik kan me niet voorstellen dat dit daadwerkelijk hoog staat op lijstjes van mannen met wat ze het liefste doen op een vrije maandag. Liever gaan ze naar de Kuip, of naar hun amateurclub om daar naar het eerste elftal te kijken en bier te drinken. Liever kijken ze de hele dag naar een wielerklassieker of naar veldrijden op tv dan dat ze met een lang gezicht naar Magnolia’s of Toscaanse Jasmijn moeten gluren. Of dat ze tuintegels moeten sjouwen die zo zwaar zijn dat hun ruggen aanvoelen alsof ze Sherpa’s zijn op de Mount Everest. Dat is toch niet echt leuk. Ga lekker zelf schrapertjes kopen voor je onkruid of kijken naar een nieuwe roze fauteuil voor in de erker die zo leuk staat bij dat ene glas-in-loodraampje. Maar ja, in deze tijd gaat alles anders dan normaal. In deze tijd vieren we Pasen in de wetenschap dat de Paus ons bedankt voor de bloemen op een leeg St Pietersplein. We vieren Pasen in kleine kring om te zorgen dat we volgend jaar weer kunnen genieten van een paasontbijt met de familie. Eitjes zoeken in de tuin met alle kleinkinderen en oké vooruit… Volgend jaar ga ik wel mee naar het tuincentrum. Maar jij draagt de tegels!

Toch een fijne Pasen gewenst!  

Meer blogs die je misschien leuk vindt

Er zit verdomme nog een plakkertje overheen
Er zit verdomme nog een plakkertje overheen
Gepost op 13 mrt 2020

Maandagmiddag loop ik over het schoolplein met een jas zo dik als een vloerkleed. Het is niet eens heel koud buiten en af en toe piept er zelfs een waterig zonnetje door het grauwe wolkendek. Toch voelt het alsof ik plaskaartjes sta uit de delen op een Russische toendra. Niet verwonderlijk dat ik me een dag later ziek moet melden…

Lees meer
Haal de wagen Japie
Haal de wagen Japie
Gepost op 27 feb 2020

Mijn vader zei het al: “je hebt mensen en je hebt potloden. Grof gezegd heb je in het leven twee soorten mensen: Mensen die hun pleepapier proppen en mensen die hun pleepapier vouwen. Je hebt mensen die zeggen DoRItos en je hebt mensen die zeggen doriTOS. Je hebt mensen die Mart Smeets een lul vinden en je hebt mensen die hem roemen om zijn kennis en elke aflevering van de avondetappe opgenomen hebben. En je hebt mensen die Bassie en Adriaan stom vinden. Die mensen zijn gek…

Lees meer
Juf Monique ruilen voor een glitter?
Juf Monique ruilen voor een glitter?
Gepost op 31 jan 2020

Het moet op een dinsdag zijn geweest, dat kan niet anders. Op dinsdag was ik namelijk altijd vrij van school. Ook toen al waren er vierdaagse schoolweken, zij het niet gedwongen en voor de student in kwestie een zeer welkome vrije dag. Op deze dinsdagen kwam Senia. Senia was de huishoudster. Mijn moeder zei altijd dat we dat niet zo mochten zeggen. Ze was een hulp in de huishouding. Feitelijk is dat dus een huishoudster. Wat is dat toch met mensen met een huishoudster?

Lees meer