Juf Monique ruilen voor een glitter?

31 januari 2020

Het moet op een dinsdag zijn geweest, dat kan niet anders. Op dinsdag was ik namelijk altijd vrij van school. Ook toen al waren er vierdaagse schoolweken, zij het niet gedwongen en voor de student in kwestie een zeer welkome vrije dag. Op deze dinsdagen kwam Senia. Senia was de huishoudster. Mijn moeder zei altijd dat we dat niet zo mochten zeggen. Ze was een hulp in de huishouding. Feitelijk is dat dus een huishoudster. Wat is dat toch met mensen met een huishoudster? Ze durven dat of tegen niemand te zeggen, vast omdat ze vinden dat het hebben van een huishoudster heel decadent is. Dat het meer past bij een oude freule met een alleenstaande villa met zeven badkamers in de Baarnsche bossen. Of ze maken voordat de hulp komt eerst het hele huis van de zolder tot de kelder zelf brandschoon. Waarom neem je dan een hulp? Het ligt vast aan mij dat ik dat niet begrijp. Iedere dinsdag baalde ik. Ik baalde dat Senia al om half tien begon met het ‘zuigen van de bovenverdieping’. Zoals ze dat zelf zo mooi noemde. Ik lag dan nog heerlijk met een ochtenderectie na te genieten van mijn puberdromen in mijn puberbed. 'Wie gaat er in godsnaam om half tien de bovenverdieping zuigen? Sjongejonge'. Chagrijnig trok ik dan maar een verse trainingsbroek uit de kast en strompelde ik de trap af. Mijn nukkige bui was meestal op slag verdwenen als ik uit de keuken de stem van oma Baan hoorde zwieren. Mijn oma kwam op dinsdag gezellig de huishoudster helpen. Zachtjes neuriënd streek ze alle overhemden, sokken, onderbroeken, hemden, handdoeken en zelfs washandjes. Altijd hetzelfde deuntje: 'Visite, visite, een huis vol visite'.    

'Hoeeiiii', klinkt de stem van de krasse tachtigplusser door de woonkamer. 'Er is koffieee!' Mijn oma zette elke week weer de heerlijkste koffie op tafel. Pannetje melk op het vuur. Een ouderwets pruttelend apparaat op de achtergrond vol met heerlijk geurende filterkoffie op het aanrecht. Ze leerde me haar geheim. 'Drie schepjes en het holle lepeltje met je vinger afstrijken jongen’. De overgebleven koffie werd keurig weer terug in het pak gestrooid. Klokslag tien uur werd de koffie opgediend, de tv aangezet en was er letterlijk een momentje ‘Koffietijd’. Ik keek, als zestienjarige, samen met Senia en oma Baan elke week weer naar Koffietijd met Mireille Bekooij en Hans van Willigenburg. Samen deden we het boodschappenspel. ‘Banaan, rode paprika, luciferdoosje'. Tot onze grote frustratie wisten we ze nooit allemaal te onthouden. Als het programma afgelopen was, ging Senia weer aan de slag en ruimde oma de kopjes van tafel. ‘Ga jij maar lekker even aan je huiswerk jongen’, zei ze dan.

31 januari 2020 zit ik klokslag tien uur weer te luisteren naar de begintune van Koffietijd. Ik denk even terug aan al die momenten met oma Baan en haar heerlijke koffie. Mireille Bekooij en Hans van Willigenburg zijn ingeruild voor Pernille La Lau en Quinty Trustfull. De begintune ken ik nog steeds uit mijn hoofd. Het is vast niet heel hip om dat toe te geven, maar wat kan mij het schelen. Op het moment dat de laatste tonen van de tune wegsterven en Pernille aankondigt dat er een leuke jonge meester in de studio zit die ook nog een boek heeft geschreven, besef ik me dat ze het over mij heeft. Alsof het verleden me inhaalt zit naast me een krasse dame van tachtig. Ze vertelt dat ze af en toe nog voor de klas staat en dat het onderwijs zo’n leuk vak is. Dat kan ik alleen maar beamen. Quinty en Pernille maken er een leuk gesprek van. Voor ik het goed en wel besef staat er weer een kerel in een pan met Butter Chicken te roeren en is het item voorbij. 

Ik heb zoveel ideeën over hoe het onderwijs een beter imago zou kunnen krijgen en ik heb er geen één echt kunnen aanstippen. Ik heb meer zendtijd nodig denk ik bij mezelf. Ik moet zorgen dat ik in meer praatprogramma’s terecht kom. Dan kan ik vertellen dat het bedrijfsleven en het onderwijs de handen inéén moeten slaan. Er liggen voor beide kansen voor het oprapen. Ik denk bijvoorbeeld aan een meesterpas. Iedere Jaap met een kantoorbaan heeft een tankpas van de zaak. Dat moet het onderwijs ook hebben! Ook moet Albert Heijn snel de plaatjes van lelijke omhooggevallen eredivisievoetballers inruilen voor plaatjes van juffen en meesters die kinderen kunnen sparen. Welk kind wil dat niet? Op het schoolplein je juf ruilen voor een meester en er lekker mee scheren. Welke vader wil nou niet het glitterplaatje van juf Sanne stiekem in zijn portemonnee. Welke directeur wil nou niet rooie Monique poserend op een wipkip in canvas boven zijn bureau. En daarbij: Het bedrijfsleven heeft er baat bij. Je creëert op deze ludieke manier een geweldige database van leerkrachten. Een schat aan informatie! Op elk plaatje staan de skills en de vaardigheden van de leerkrachten en je hebt een onuitputtelijke bron van onderwijsknowhow op een voetbalplaatje! Ik stel me een soort Tinder app voor leerkrachten voor: Kinder! Scholen matchen met leerkrachten. Lekker swipen met zijn allen!

Zo zijn er tal van voorbeelden. Ballast Nedam kan leerkrachten een gratis hijskraan leveren als ze een huis gaan bouwen. Niet dat ze dat kunnen betalen, maar dat terzijde. Als je juf of meester bent krijg je extra beenruimte bij Transavia en juffen en meesters mogen voorpiepen bij de hipste kappers van Nederland. Zo wordt het onderwijs weer een gers beroep! Een beroep waarvan iedere zestienjarige denkt: ‘Nog twee jaar dan mag ik aan de PABO gaan beginnen!' Dat zij-instromers denken: 'Ja! Nu Ga ik het ook doen dat onderwijs!' Allemaal ideeën die ik bij DWDD binnenkort nog verder toe ga lichten.

Terwijl Quinty de afkondiging doet van het programma kijk ik om me heen. Het was een leuke dag, maar ik mis de koffietijd met oma Baan.      

  

Meer blogs die je misschien leuk vindt

Er zit verdomme nog een plakkertje overheen
Er zit verdomme nog een plakkertje overheen
Gepost op 13 mrt 2020

Maandagmiddag loop ik over het schoolplein met een jas zo dik als een vloerkleed. Het is niet eens heel koud buiten en af en toe piept er zelfs een waterig zonnetje door het grauwe wolkendek. Toch voelt het alsof ik plaskaartjes sta uit de delen op een Russische toendra. Niet verwonderlijk dat ik me een dag later ziek moet melden…

Lees meer
Haal de wagen Japie
Haal de wagen Japie
Gepost op 27 feb 2020

Mijn vader zei het al: “je hebt mensen en je hebt potloden. Grof gezegd heb je in het leven twee soorten mensen: Mensen die hun pleepapier proppen en mensen die hun pleepapier vouwen. Je hebt mensen die zeggen DoRItos en je hebt mensen die zeggen doriTOS. Je hebt mensen die Mart Smeets een lul vinden en je hebt mensen die hem roemen om zijn kennis en elke aflevering van de avondetappe opgenomen hebben. En je hebt mensen die Bassie en Adriaan stom vinden. Die mensen zijn gek…

Lees meer
Waarom staat de conciërge huilend in de zandbak te graven?
Waarom staat de conciërge huilend in de zandbak te graven?
Gepost op 16 jan 2020

Het is 16 januari 2020. Voor het eerst dit nieuwe decennium laat een waterig zonnetje zich zien. Niet dat de meester er iets van merkt overigens. Hij zit eenzaam in zijn klas met een stapel nakijkwerk zo hoog als de Euromast voor zijn neus. Zijn rode pen trekt kleine streepjes van links naar rechts over het papier. Bij elk streepje schudt de meester even kort zijn hoofd.

Lees meer